Het complex markeert door plaatsing in de gevelrooilijn de begrenzing van de stadskern en de, de stad omgevende, open ruimte van de stadsgracht. Het pand bestaat uit een reeks afzonderlijke complexmatig gebouwde woningen. De langgerekte groep eenvormige geschakelde woningen heeft een overwegend kantige hoofdvorm door scherp aftekenende nok en geprofileerde gootlijst. Het eenvormig samenstel van kleine bouwmassa’s heeft een beganegrond en verdieping onder kap. Het complex is met de gevelopeningen en de expressieve gootlijst aan de straatzijde gericht op de openbare weg en de ruime omgeving van de stadsgracht. In de geleding van het complex is een balans tussen de horizontale belijningen en de verticale gevelopeningen. De verhoudingen van de vlakindeling bestaan uit een traditionele evenwichtige gevelcompositie. In de open en gesloten gevelvlakken is een goede balans, voornamelijk verticaal gericht per object (woning). Het complex als geheel kenmerkt zich door gelijkvormige repeterende elementen, horizontaal strokend. (later ontwikkelde dakkapellen en -uitbouwen) Het materiaalgebruik bestaat uit: de voorgevel uitgevoerd in metselwerk voorzien van blokverband pleisterwerk met plint: houten kozijnen ramen deur, dakkapel en gootlijst: geglazuurde oude holle dakpannen en kraagloze nokvorsten. Het kleurgebruik bestaat uit: een grijze plint, pleisterwerk crémewit in variaties (geelbeige/wit/grijsbeige/lichtgeelbeige), kozijnen wit, ramen groen (dan wel wit) deuren (vernieuwd) blank en groen. De detaillering en ornamentiek bestaat uit sobere vormgeving en ambachtelijke traditionele detaillering (eenvoudige geprofileerde goot/architraaflijst). Het complex heeft een gevarieerde uitmonstering welke is ontstaan door intensieve bewoning. De dakkapel van nummer 23 zou nog origineel kunnen zijn. Het bouwjaar van het complex is ca. 1870: de dakkapellen en -uitbouwen en voordeuren zijn uit diverse perioden. Het interieur maakt geen deel uit van de beschermende werking.