Als kind mocht ik soms met mijn vader mee naar het klooster, waar hij als elektricien vrijwilligerswerk deed. Het was voor mij een bijzondere wereld. Mijn vader, Piet Brock, kende de zusters via zijn broer Bart, die handelde in heilige beelden en ornamenten. Na de oorlog kwam mijn vader er al regelmatig over de vloer.

In die beginjaren waren het nog slotzusters. Ze leefden afgezonderd, achter tralies, in een wereld die voor buitenstaanders bijna geheimzinnig aanvoelde. Als we aanbelden, werd de deur geopend door zuster Rosa, een buitenzuster. Zij was altijd vriendelijk en warm. Ik mocht dan in de familiekamer wachten, terwijl mijn vader werd opgehaald.

Een binnenzuster kwam hem halen, lopend door de gangen met een belletje in haar hand. Dat belletje diende als waarschuwing voor de andere zusters: er was een man in huis. Als kind vond ik het spannend, en eerlijk gezegd ook een beetje eng. De zusters zaten achter tralies en spraken me aan door een soort vitrage. Hun stemmen klonken vriendelijk, maar de afstand en de setting maakten diepe indruk op me.

Jaren later, rond 1975, veranderde alles. De tralies waren verdwenen en de zusters leefden minder afgesloten. Met vrienden bracht ik veel zaterdagen door in de tuin van het klooster. We hielpen met het onderhoud van het bos en het terrein. Zuster Margriet begeleidde ons daarbij. Het werd een plek van samen werken, lachen en verbondenheid.

Die bijzondere band met het klooster kreeg een mooie bekroning toen wij in 1982 trouwden.