Het pand markeert door plaatsing in de gevelwand de begrenzing van de stadskern en de, de stad omgevende, open ruimte van de stadsgracht. De kleine woning heeft een overwegend kantig vorm. De massaopbouw bestaat uit een enkelvoudige opbouw met beganegrond met dakopbouw en verdieping onder de kap. Het pand is met de gevelopeningen en gevelornamentiek sterk gericht op de openbare ruimte (stadsgracht gebied). De geleding van het pand bestaat uit een licht risalerende middenpartij met raam en deur, waarboven een dakuitbouw. Het pand heeft een traditionele gevelcompositie met horizontaal strokende gevelelementen (ramen en voordeur) en (overwegend verticale) open en gesloten (metselwerk) gevelvlakken. Het materiaalgebruik van het pand bestaat uit: metselwerk (zonder plint) opgetrokken in hardgrauw kruisverband met dunne strakke gesneden voeg idem dakuitbouw, strekken boven de gevelopeningen: goot/architraaflijst (stuc/hout geprofileerd: kozijnen, ramen en voordeur hout traditioneel geschilderd: gegolfde friese geglazuurde dakpannen: hardsteen stoep. Het kleurgebruik bestaat uit: donkerbruine steen, kozijnen en lijstwerk wit, voordeur (1925) blank gelakt, ramen donkergroen. De detaillering en ornamentiek bestaat uit schoorsteenborden. Het pand bestaat uit een casco met latere aanpassingen t.b.v. de woonfunctie. Het pand is representant van de ontwikkeling van een rentenierswoning, boeren trokken naar de stad. Nader onderzoek is gewenst. (het kleinste classicistische woonhuismonument?) Het interieur maakt geen deel uit van de beschermende werking.