In 1972-1973 was de parkeersituatie nijpend geworden; in villa en bijgebouwen werkten zeker 15 menskracht, en klanten kwamen natuurlijk ook op bezoek. Via de nauwe oprijlaan arriveren ging nog, maar parkeren moest gepropt op allerlei hoekjes en soms zelfs op de Elspeterweg.
Jan Jr. had dus keurig een gemeentevergunning gekregen om een fors parkeerterrein tegenover de serre aan te laten leggen. En op de grote (zater)dag mochten wij kids toekijken wat een bulldozer en 2 kettingzagen (voor de gevelde sparren) konden bereiken.
Het parkeerterrein graven/egaliseren ging prima, en ook de 5 m hoge heuvel naar de Elspeterweg toe slonk snel. Totdat de bulldozeraar een foute inschatting maakte: een spar van zeker 20 m hoog viel niet naar ‘binnen’, maar klapte dwars op de Elspeterweg. Dappere helpers van het belastingkantoor sprongen gelijk bij en dirigeerden het autoverkeer over het fietspad. En een uurtje wegduwen door de bulldozer en daarna kettingzaag er op los maakte de weg weer vrij. We hadden uiteindelijk een prachtige oprit direct van Elspeterweg naar het parkeerterrein.
Slechts een maand later kwam echter een HELE boze brief van de Gemeente aan op Elspeterweg. De vergunning was alleen voor het parkeerterrein, niet voor de oprit. Of men het spoedig in oude staat wilde herstellen, ter voorkoming van een forse boete…
Weken later, op een doordeweekse dag, kwam de bulldozer weer met een aantal vrachtwagens vol (nieuw te kopen) zand. En was de oude heuvel in (boomloze) ere hersteld.

In 1965 was onze familie (Jan de Ruijter Jr., een van de 2 kinderen van Jan de Ruijter Sr. en Aaltje van der Werf) van Amsterdam naar Nunspeet verhuisd. En niet zo lang daarna mocht ik met mijn broer een weekendje bij oma logeren.
De tuin was toen al in feite een groot en nauwelijks onderhouden bos, met een hek achterin dat direct toegang tot het Grote Bos gaf.
Huize Sparrenheuvel, waar oma toen alleen woonde want haar zoons waren uitgevlogen en haar man al jaren van tafel en bed gescheiden, was beslist mooi geweest maar begon zijn gebreken te krijgen. De trap naar de bovenverdieping was smal, en boven mochten we in de logeerkamer (vroeger van een der zoons) slapen. Later hoorde ik dat het dakraam/dakkapel (?) gebruikt werd als de jongste zoon in opdracht van moeders pasgeboren kittens van een der terreinkatten naar beneden moest gooien want dat was minder bloederig dan direct doodslaan. Brrr... (uit zo'n nest kregen we later 1 kitten, die is toch mooi rond de 15 jaar geworden).
Ik herinner me dat de tuin/serrekamer aan de straatkant echt als woonkamer ingericht was, met aan de andere kant van de trap de keuken. En de serre keek op een klein grasveldje uit met verder de bostuin; de grote parkeerplek kwam pas rond 1973 (zie later verhaal). Aan de straatkant stond ook de 'sparrenheuvel', met daarop een olietank die voor de oliekachels in het benedenhuis gebruikt werd. Leuk tijdsbeeld!

Omdat Jan de Ruijter Sr. een vrij klein belastingadviesbureau had in Amsterdam met nevenvestiging in zijn ‘weekendhuis’ Sparrenheuvel was het logisch dat Jan Jr. vanaf rond 1955 de praktijk overnam. En mede omdat hij wilde verhuizen naar Nunspeet was de groei aan die kant zo groot dat de hoek in de woonkamer van moeders al snel te klein werd.
Begin 1966 mocht ik dus met broer en zus Sparrenheuvel bezoeken. Eerst thee bij Oma, en toen werden we rondgeleid over de bouwplaats achter de villa; we hebben zelfs een uurtje takken (sparren natuurlijk...) mogen rapen. Tot aan de Philadelphia-verbouwing na 2020 was de toegang alleen de oude oprijlaan plm. 15 meter noordelijker dan waar hij nu ligt (er volgt nog een verhaal hierover).
Een paar maanden later, knappe prestatie van de bouwers want ze konden alleen via de oprijlaan komen, stond het hele kantoor er. Zeker 4 kamers van een soort prefab portocabines, met WC’s/koffiehoekje en een kamer voor Jan Jr. de directeur. (In 1970, na overlijden van Oma, verhuisde hij naar de serre van de villa - wiens keuken ook de koffiehoek werd). De jaren erna groeide het kantoor en werden nog zeker 2 kamers bijgebouwd. Rond 1978-1980 ging alles tegen de vlakte voor een nieuwbouwkantoor van 2 verdiepingen; in 1987 bij de verkoop aan BDO bleef dat, en die gebruikten het tot rond 2019-2020 kantoor Nunspeet opgeheven/samengevoegd werd.
Pa liet ons stiekum in de toen gloednieuwe dictafoon praten en speelde het af; leuke kindertijdherinneringen.