Tot 1900 is het pand een woonhuis geweest, daarna werden langzamerhand alle panden in de Voorstraat winkelpanden. Rond 1917 kwam hier een slagerij in. De tegeltableaus van de slager zijn er nog steeds, al zijn ze nu wel weggewerkt achter voorzetwanden.
Verder was het pand in authentieke staat van rond 1700. We hebben het goedkoop kunnen kopen. In die jaren, toen de huizenverkoop nog vlot verliep, stond dit pand al twee jaar te koop. Het was, als voormalig studentenhuis, echt helemaal uitgewoond, het was een onbeschrijfelijke puinhoop. Maar ik had al eerder een monument helemaal zelf opgeknapt, dus ik wist dat we er iets van zouden kunnen maken. Zo’n project betekent strippen tot op de steen en dan weer opbouwen.”
Tot 1900 is het pand een woonhuis geweest, daarna werden langzamerhand alle panden in de Voorstraat winkelpanden. Rond 1917 kwam hier een slagerij in. De tegeltableaus van de slager zijn er nog steeds, al zijn ze nu wel weggewerkt achter voorzetwanden.
"Prachtige theatrale sfeer"
Ik ben erg blij met het theaterzaaltje. Hier geef ik voorstellingen met papieren theaters uit de negentiende eeuw, waar vroeger thuis mee werd gespeeld. De oudste is uit 1800, ik heb er nu pas weer een gekregen die minder oud is, die moet nog opgeknapt. Eerst kijk ik er naar en vraag me af “Hoe doe ik het?” Eigenlijk net zoals ik het deed met ons eigen huis.
In totaal hebben we zo’n zeven jaar aan het huis gewerkt. Van mijn vorige project had ik geleerd dat je alles zeer systematisch en stapsgewijs moet aanpakken. Kamer voor kamer, project voor project, niet alles tegelijk en vooral: nooit zomaar beginnen! Plannen en organiseren, dat is belangrijk.
Ik heb veel zelf kunnen doen. Alleen gas, water en verwarming en het stucwerk heb ik laten doen. Al werkend heb ik veel geleerd over de historie van het huis. Aan alle kanten spreekt de ambachtelijkheid, het is allemaal zo doorleefd! Ik vond nog ergens een handtekening van timmerman J.W. de Ridder, die hier werkte in 1823. Vanwege de monumentale status mochten we de ramen niet isoleren, daar zijn we vanaf gebleven. Maar met het sluiten van de binnenluiken en met dikke gordijnen maken we zeker energiewinst. De mensen wisten vroeger heel goed hoe ze de warmte in hun huis vast moesten houden! We hebben ook het dak en de muren extra geïsoleerd om energie te besparen.
De restauratie is nu klaar, en toch ben ik nog altijd bezig met het huis, dat hoort bij een monument. Dan moet er weer iets met het dak, dan moet er weer geschilderd worden.
Als je met andere monumenteigenaren praat, dan merk je dat je een gevoel deelt. Je mag een tijdje wonen in zo’n pand, je bent er een, na vele voorgangers en hopelijk komen er na jou ook nog velen. Dus zorg er goed voor, voor een poosje...
Meer informatie over het theater is te vinden op www.papierentheater.nl