Herinneringswaarde
Er is nog een reden waarom Sabine zich zo verbonden voelt met deze plek. “Dit huis is ook bijzonder omdat het te maken heeft met mijn ouders. Hun levens zijn verbonden met deze plek. Zij hebben zich ingezet voor deze plek. Mijn vader zat in het bestuur van de Stichting Steunfonds St. Jan, dat was de eigenaar van dit hofje. Mijn moeder deed ook het een en ander voor deze stichting. Nu ze niet meer leven, heeft deze plek daardoor voor mij nog meer betekenis gekregen. De persoonlijke herinneringswaarde is voor mij eigenlijk nog belangrijker dan het feit dat mijn monumentje een Rijksmonument is.”
Wind, water en rottend hout…
Natuurlijk gaat het wonen in zo’n oud pandje soms met ongemakken gepaard. Sabine vertelt: “Ik heb een hoge energierekening, onder andere vanwege de raampjes waar de wind naar binnen giert. Het is ook erg gehorig, het plafond is slechts van dunne planken gemaakt, dat geeft veel geluid van de bovenburen. En er gaat nogal eens iets stuk of er is wat aan vervanging toe. Een waterleiding die knapt, vocht in het huis, rottend hout. Dat is allemaal niet prettig. Maar de woningstichting, de eigenaar, pakt wel veel aan. En al die positieve elementen aan dit huis maken het eigenlijk allemaal wel weer goed.”
"Ieder nisje, ieder raampje heeft zijn eigen verhaal"
Geschiedenis
Wat de geschiedenis van deze plek betreft weet Sabine het een en ander via haar vader en via de buren in het hofje. “Deze plek heeft een veel rijkere achtergrond dan ik nu kan vertellen. Bij de VVV is zeker meer informatie op te vragen. Maar ik zal vertellen wat ik weet: het hofje Mariagaard is een hofje met woningen, een binnentuin- en plein, een poortgebouw en een kapel. Het is gebouwd in 1935 in de stijl van de Delftse school. Architect A. van Hees maakte het ontwerp voor het hofje. De gevels zijn opgetrokken uit rode baksteen. De zadeldaken hebben verschillende nokhoogten en zijn bedekt met rode romaanse dakpannen. Het poortgedeelte heeft een rondboogpoort met natuurstenen hoekblokken. Het dak wordt onderbroken door twee driehoekige kleine dakkapellen, één heeft een floraal glas-in-loodraampje. Er is een kleine klokkentoren met galmgaten en op de torenspits staat een koperen weerhaan. Al die elementen zijn zeer kenmerkend voor de Delftse school.
Het hofje is destijds gebouwd voor mensen die voor de kerk betekend hadden, bijvoorbeeld de huishoudster van de pastoor. Zij had dan na haar pensioen gratis woonruimte. Er woonden ook nonnen. Tegenwoordig wonen hier meer mensen van buiten de kerk, omdat het beheer van het hofje in handen is gekomen van de woningstichting. De kapel is echter nog steeds in het bezit van de Stichting. Een mevrouw heeft nog het beheer van de kapel in handen. Zij woont naast het kerkje.
Rijksmonument
“Het hofje is inmiddels een Rijksmonument geworden. Het is een gaaf gebleven hofje: het heeft architectonische en stedenbouwkundige waarde. En het is waardevol omdat er van dit gebouwtype niet zoveel zijn.
Woningstichting Aramis heeft het hofje in 2000 gekocht van de stichting Steunfonds Sint Jan. Ze hebben het gerenoveerd en de binnentuin opgeknapt. Die onderhouden zij ook. In mijn huisje is een badkamer ingebouwd.
Voor altijd?
“Ik weet niet of ik hier voor altijd blijf. Het kan best zijn dat ik nog een keer ga verhuizen, omdat mijn persoonlijke omstandigheden kunnen veranderen. Ik zou dit plekje missen. Vooral de persoonlijke betekenis die deze plek heeft, de geschiedenis van mijn ouders die verbonden is met de geschiedenis van deze plek: dat zou ik missen. Het is wel mooi dat het dan toch blijft bestaan, ons hofje. Het is dan goed om de herinneringen eraan te blijven koesteren…“