We hadden al eerder een boerderij verbouwd en hadden ons voorgenomen: “dat nooit weer.” We waren verhuisd naar een nieuw huis en dat beviel ons erg goed. Maar toen zagen we deze boerderij, op zo’n mooie plek in de dorpskern met zoveel grond er omheen: hier wilden we toch wel iets mee doen. Ook omdat wij vinden dat deze boerderij meerwaarde heeft voor het dorp: het geeft Nunspeet nog iets van een dorps karakter mee. Het gebouw hoort hier en wij vinden het belangrijk om ervoor te zorgen dat het ook de komende honderd jaar weer mee kan.
Tegeltjes uit Frankrijk
Er was honderd jaar niks aan gedaan, maar er was dus ook niks aan verprutst. Er zaten allerlei authentieke onderdelen in, die we overigens niet allemaal meteen op waarde wisten te schatten. Toen we er gingen kijken wisten we dat het een gemeentelijk monument was. Een bevriende architect maakte ons al snel duidelijk dat deze status wel consequenties had: je mag niet zomaar dingen weghalen bijvoorbeeld. Dat gold bijvoorbeeld voor de tegelwand achter de heerd. Die tegeltjes vonden wij een beetje druk. Maar ze bleken erg bijzonder te zijn; ik heb ontdekt dat ze zijn gemaakt door een Franse tegelbakker. Zo’n zoektocht maakt ook wel dat je er waardering voor op kunt brengen. Inmiddels vind ik ze eigenlijk wel mooi.
"Tegeltjes halen uit Frankrijk"
De gemeente stelde ook eisen aan de gietijzeren dakgoot. Gietijzeren dakgoten komen bijna niet voor: het materiaal is er eigenlijk niet geschikt voor. Wij moesten een stuk van 30 meter herstellen en ik heb gieterijen in verschillende delen van Europa benaderd om dat voor mij te doen. Uiteindelijk wilde één bedrijf de uitdaging wel aan, maar ik denk niet dat ze dat nog eens doen… Die dakgoot heeft heel veel tijd gekost, maar als ik er nu naar kijk vind ik dat het ook wel iets heeft. Je leert door zo’n bouwproces en door de regelgeving toch ook wel allerlei dingen extra waarderen. Ik sta nu ook wel achter die regels, want ik zie nu dat het vaak ook echt mooier is.
Klus voor professionals
Onze eerste boerderij hebben we helemaal zelf verbouwd. Maar voor deze verbouwing hebben we een aannemer in de arm genomen. We hebben een aantal offertes gevraagd en ook goed gekeken naar de ervaring die ze hadden met restaureren. We leefden enorm met het bouwproces mee. Ik ging er iedere dag na mijn werk snel even langs om te kijken wat de aannemer die dag gedaan had en hoe ze bepaalde dingen hadden opgelost. We hadden een goede timmerman, die prima werkte in de sfeer en de stijl van deze boerderij.
Ik ben nog iedere dag verrast over hoe het geworden is. Wonen in dit pand vind ik een belevenis, het is genieten. Iedere keer zie ik weer iets waar ik blij van word. Bijvoorbeeld het hooiluik. Vroeger bedoeld om het hooi door naar binnen te halen, maar nu het slaapkamerraam van onze dochter. Andere kinderen trekken ’s ochtends een rolgordijn omhoog; zij begint de dag met het openslaan van het hooiluik!
Stalraampjes
Waar we even niet aan gedacht hadden toen we dit huis kochten, was dat we natuurlijk ook iets moesten met die enorme lap grond van 2000m2. We hebben een tuinarchitect een ontwerp laten maken in een sfeer die hier past. De uitvoering hebben we zelf opgepakt, maar dan is die 2000m2 toch wel erg veel… De hooiberg moet nog gemaakt. Ik weet nog niet of ik dat zelf ga doen. Er zijn zo nog wel wat van die dingen waar een oplossing voor moet komen. Bijvoorbeeld de stalraampjes. Die tochten nogal; we hebben er deze winter kussens voor gelegd, maar ik ben op zoek naar een andere oplossing. Liefst een die niet zichtbaar is. Dus geen voorzetraampje. Maar wat dan wel? Zo’n gebouw zorgt er in ieder geval voor dat je steeds nieuwe dingen moet bedenken. Het blijft een leerproces, zo’n pand!”