“Wij kwamen eigenlijk heel toevallig in dit hofje terecht. We gingen de stad in om wat inkopen te doen en toen liepen we hier de poort door. Opeens stonden we op een verrassend mooie plek: een klein dorpje middenin de stad. Die sensatie, dat overkomt je alleen de eerste keer. Dat is nu alweer acht jaar geleden. We zagen dat een van de woningen in het hofje te koop stond en binnen twee weken besloten we te verhuizen van Culemborg naar Gouda.”
Constructie
“Mensen vragen wel eens: zo’n 300 jaar oud huis, is dat nou wel stevig? Nou, deze woning is zwaar overberekend, qua constructie. De balken lopen door van de ene naar de andere woning, het hele hofje heeft één karkas. De bouw is heel degelijk, misschien wel beter dan menig nieuwbouwwoning.
De constructie, daar hoefden we ons dus geen zorgen over te maken. Maar er moest toch wel wat gebeuren, want sinds de jaren zeventig had het onderhoud zo’n beetje stil gelegen. We hebben de elektriciteitsvoorziening aangepakt, we hebben de isolatie verbeterd, de keuken vernieuwd. Daar hebben we wel de tijd voor genomen. We zijn er eerst in gaan wonen: dan kan je eerst eens kijken wat je wilt. “
Zelf doen
“We hebben veel zelf gedaan. Veel vrienden hebben ons daarbij geholpen. Dat is prettig, want zo ben je er bij iedere stap ook bij. Een aannemer kan soms beslissingen nemen waar je achteraf minder blij mee bent.
Natuurlijk kende dit huis zijn beperkingen vanwege de monumentenstatus. We wisten dat we niet alles mochten in dit huis, maar daar kozen we voor. Dat leverde bij de uiteindelijke verbouwing geen frustratie op.
Waar ik erg blij mee ben is dat we allerlei elementen van dit huis met de restauratie weer beter naar voren hebben gebracht. Zo vonden we boven kozijnen die weggewerkt waren achter een plaat hardboard. Wij hebben die 300 jaar oude exemplaren weer zichtbaar gemaakt.”
Een klein dorpje middenin de stad
Hofje
“Het wonen in een hofje is speciaal. We wonen hier met 7 kleine huishoudens en we delen de binnenplaats. We hebben geen schuttingen, dus als je buiten bent zie je elkaar. Dat betekent dat je tolerant moet zijn. Het is even wennen maar al snel is het de normaalste zaak van de wereld. Soms ga je even bij elkaar zitten met een glas, maar meestal laat je elkaar met rust .
Toen we het huis kochten, hebben we de andere bewoners vooraf wel even gezien. Als die kennismaking was tegengevallen, dan was dat een ontbindende voorwaarde in het koopcontract. Maar het viel natuurlijk niet tegen: het zijn allemaal liefhebbers die hier gaan wonen. Je woont hier iets duurder dan op andere plekken, je koopt ook de belevingswaarde.”
Verhaal
“Je woont in zo’n hofje in een huis met karakter en met een verhaal. De drempel in de poort: daar wordt al 300 jaar overheen gelopen, die is helemaal uitgesleten. Mensen die hier komen, zijn altijd onder de indruk. In de zomer komen er regelmatig mensen binnenwandelen, het hofje staat in een stadswandeling vermeld. Dat levert vragen op en het is leuk om er over te vertellen, je bent trots en je wilt wel met iedereen in gesprek! We hebben als bewoners een informatiebord gemaakt, in het Nederlands en in het Engels. Omdat het een rijksmonument is, hebben we er veel informatie over gevonden. Bijvoorbeeld over het feit dat de regenten die verantwoordelijk waren voor de bouw eerst naar Leiden gingen, om daar wat hofjes te gaan bekijken. Bijzonder aan het hofje van Cincq is dat de huisjes een verdieping en twee knusse vides hebben. De woningen in hofjes hebben dat meestal niet.”
Verhuizen
“Vanwege gezinsuitbreiding gaan we nu verhuizen: naar een jaren ’30 woning, dus weer een huis met geschiedenis. Maar dit huis zal ik nooit vergeten. En je weet bijna zeker dat je later, als je eens met kleinkinderen door de stad loopt, kunt zeggen: “Daar heeft opa vroeger gewoond.” Een huis dat er al zo lang staat, dat haalt de volgende vijftig jaar ook nog wel. We laten het achter ons, maar het blijft een bereikbare plek met goede herinneringen. We hopen een koper te vinden die de liefde op het eerste gezicht net zo ervaart als wij!”