“We woonden in een jaren ’30 huis in Arnhem. Net mooi opgeknapt, maar toch zeiden we tegen elkaar: “We doen nog wel eens iets geks.” Toen vrienden van ons gingen kijken naar een huis in Ellecom, keken wij op Funda met ze mee. We zagen boerderij uit 1814 te koop staan, zonder foto. Mijn man heeft er toen een tijdje omheen gelopen en de volgende dag gingen we samen. We zagen mogelijkheden in dat huis, we konden er wat mee, en het had charme. Ik zag mezelf hier wel met een groep koken. Een plek met enorm veel ruimte en toch ook middenin het dorp, met wel twaalf buren om ons heen. We zijn in het huis gaan wonen en hebben eerst een tijd gekeken naar hoe we het zouden gaan aanpakken. We lieten bijvoorbeeld op ons inwerken hoe de zon langs het huis liep. Zo bepaalden we waar we wilden wonen, waar de keuken moest komen. Bij veel boerderijen wordt de deel als woongedeelte benut. Maar de deel zat bij ons aan koudste kant.
We hebben bij dit project in het begin een architect in de arm genomen, maar we hebben ook weer afscheid van hem genomen. Hij ging niet mee in wat wij belangrijk vonden. Bijvoorbeeld het handhaven van hoogteverschillen. In veel van die boerderijen zie je dat alles boven gelijk wordt getrokken. Maar wij wilden juist de hoogteverschillen die er nu eenmaal zijn -bijvoorbeeld bij de hildes, die wat lagere zolders boven de stallen- in dit huis bewaren. Dat was waar dit huis om vroeg. We gebruikten bij onze plannen vooral ons eigen boerenverstand en we gingen overal kijken. En dan ontdek je wat je niet wilt. Op enig moment ontmoetten we een binnenhuisarchitect in ruste, zij heeft ons enorm geholpen door vooral de sfeer die wij wilden oproepen voor ons uit te tekenen.
"Je moet je gevoel volgen!"
Je moet in zo’n project zelf blijven denken en weten hoe je het wilt hebben. En je moet goed kunnen inschatten wat het effect is van je beslissingen. Daar hielp de binnenhuisarchitect bij, maar zeker ook de aannemer.
We kregen van de Monumentenwacht een lijst met aannemers die ervaring hadden met monumenten. Van die lijst zijn we met twee aannemers op pad geweest, om projecten te gaan bekijken. Je kunt als eigenaar van een pand goed voor ogen hebben wat je wilt, maar voor het hoe heb je een aannemer nodig. In de gesprekken merkten wij goed wie er mee kon denken, bijvoorbeeld over het materiaalgebruik. Eerst hebben we de schaapskooi laten opknappen, dat duurde ongeveer drie maanden. Vervolgens hebben we daar een jaar in gewoond. Koken moest nog in de oude keuken, want dat mocht volgens de voorschriften niet in de schaapskooi.
De namen van mannen die hier een jaar over de vloer zijn geweest -Appie, Jeroen en Harm- zijn in een koperen plaatje gegraveerd. Dat plaatje hebben we op de hanenbalken laten leggen, net zoals dat vroeger altijd gebeurde. Daarbij waren al hun collega’s van het bedrijf aanwezig. Zo konden zij ook het prachtige resultaat zien van het werk waar ze zo nu en dan wel eens om gelachen hadden met elkaar. Ik kwam ook vaak met plannen waar ze eerst wel even over moesten zuchten. “Wat heb ie nou weer!” zei Appie dan. Maar we kwamen er altijd uit en het is prachtig geworden.
We hebben ‘onze’ mannen bij een boekenborrel een fotoboek van de verbouwing gegeven. In de loop van het traject hebben we gemerkt dat het handig is om veel foto’s te maken. Juist ook van ongezellige dingen als leidingen en zo. Daar hebben we nu al veel profijt van gehad: bij een verschil van inzicht met de installateur en nu weer bij enige aanpassingen. We weten nu precies waar we wel en niet kunnen boren. Dit huis is eigenlijk ons derde kind geworden. Je stopt er zoveel tijd, liefde en aandacht in! In de loop van de tijd durfde ik steeds meer. Je past je aan aan het huis: wat wij hier hebben gedaan, dat kon ook allemaal, dat paste hier. Dit huis heeft het uiterste aan creativiteit uit ons gehaald. Het was belangrijk dat we op het juiste moment de juiste mensen of de juiste dingen tegen kwamen. Maar misschien is het wezenlijkste nog wel het blijven volgen van je instinct. En je moet een goede relatie hebben. Wij vulden elkaar in dit project erg goed aan. Mijn man kon technisch beredeneren of mijn ideeën uitvoerbaar waren. Zo’n restauratietraject lijkt wel een beetje op het koken met een AGA-fornuis: je moet je gevoel volgen en je moet de tijd ook zijn werk laten doen.
We zijn op veel plekken wezen kijken en vaak dachten we dan: wat jammer dat ze dat zo hebben gedaan. Nu ons eigen huis af is, denken we nog regelmatig: “Wat goed dat we dat zo hebben gedaan!” Veel mensen willen een stuk van de sfeer meenemen die ze hier ervaren, omdat het ze aanspreekt. Dat doen ze soms door een fornuis aan te schaffen. Maar het kan ook door andere ideeën van ons over te nemen, bijvoorbeeld rondom de inrichting van de keuken of het gebruik van tegels. We zijn blij dat we na onze restauratie een klein inspiratiecentrum kunnen zijn voor mensen die voor een verbouwing staan.”
Het huis van Mick Stomp is tevens een verkooppunt voor AGA-fornuizen. Voor meer informatie hierover en meer beeldmateriaal van het huis, kijk op: www.agahuis.nl.