Samantha: “Een oud pand trok ons. De sfeer, de geschiedenis, dat heeft voor ons toch iets extra’s boven een nieuwbouwhuis. We hadden een wensenlijstje waar we onze zoektocht mee begonnen. Daar stonden dingen op als: eigen parkeergelegenheid, in de binnenstad en voldoende ruimte om met zes personen te kunnen barbecueën. Dat vonden we natuurlijk nergens. Mijn echtgenoot is bouwkundig ingenieur en die is in zijn netwerk gaan rondvragen: aannemers en projectontwikkelaars hebben zo ook hun contacten. Zo kwam dit pand op ons pad. Het pand was in bezit van een projectontwikkelaar die er appartementen in had willen maken. Maar na het strippen van het pand was hij erg geschrokken van wat er allemaal te voorschijn kwam. Wij kwamen in een pand waar niet eens meer een begane grondvloer in zat. Mijn man had het pand al bekeken en toen moest ik nog over de streep. Maar ik zag het meteen: dit wordt een paleis!
“Je leert elkaar heel goed kennen”
We doen alles zelf. Mijn man werkt altijd voor anderen op papier, dit is een heel tastbaar project. Mijn schoonvader klust twee dagen per week bij ons, hij is met pensioen en een ervaren klusser. Dat komt heel goed van pas. De eerste drie jaar vond ik zwaar. We waren vooral bezig met constructief herstel. Dat is werk waar je uiteindelijk niets van terug ziet. Het werk wat we nu doen is veel fijner, dat ligt me beter. En wat je doet blijf je ook zien, dat is ook leuker. Je leert heel veel vanzelf, al moet je wel willen leren en doorzettingsvermogen hebben. Ik ben een cursus houtbewerking gaan doen, om er toch wat handiger in te worden. En vanwege het herstellen van de glas in lood ramen -88 paneeltjes maar liefst- ben ik een glas-in-lood cursus gaan doen. Uitbesteden zou 25.000 euro kosten, nu kan ik het zelf. We hebben zelfs het originele glas gevonden! Ik ben ze nu een voor een aan het demonteren en weer in elkaar aan het zetten.
Zo’n monument daar mag je natuurlijk niet zomaar van alles in doen. Zeker in het begin is er regelmatig overleg geweest met Monumentenzorg, mensen van de gemeente, en daarbij zijn we samen tot een mooi ontwerp gekomen. We proberen te redden wat er te redden valt, in het pand zitten balken uit 1420, dat is door middel van dendrochronologisch onderzoek komen vast te staan. Die zijn zeker het redden waard! Het jongste bouwdeel -de trap en de glas in lood ramen- komt uit 1925. De moerbinten waren hier en daar heel slecht. Een bedrijf heeft voor ons met epoxyhars de binten constructief hersteld. Bij sommige moerbinten was nog maar twee meter goed, de rest verkruimelde in je handen. De delen die nog goed waren hebben we bewaard en verzaagd tot planken. Daar maken we een eettafel van. Een eettafel van 600 jaar oud eiken! Maar dat is een project voor later.
We hebben steeds gezegd dat het een tienjarenproject zou worden. We wonen nu al zes jaar in een keet, deels inpandig, deels erbuiten. Dat gaat prima, het wordt straks nog wennen in dat grote huis! Volgend jaar willen we verhuizen. Dan is nog niet alles af, maar wel bewoonbaar. Zo’n project kan je alleen doen als je een sterke relatie hebt. Je trekt elkaar er doorheen en je moet steeds het einddoel in beeld houden. Wij zijn heel trots op wat we tot nu toe al hebben gedaan. Ik kon nog geen spijker in de muur slaan en moet je me nu zien. In 2008 hebben we op de benedenverdieping het architectenbureau van Emiel afgerond. Mensen reageren daar enthousiast op en het geeft ons de bevestiging dat we het af kunnen maken!”
Meer informatie over het project van Samantha en Emiel op www.latelier.nl.