Huissen-zand: tabaksboerderij

Theo en Marjan Hubers restaureerden al verschillende panden in de gemeente Huissen. In 2010 werden ze verliefd op een zwaar verwaarloosde tabaksboerderij, grotendeels gebouwd aan het eind van de 17e eeuw. In de loop van 2013 hopen ze er te kunnen gaan wonen.

Theo: ‘Mijn vrouw en ik hebben altijd een zwak gehad voor panden met een verhaal. In 1980 kochten wij ons eerste oude pand, een oude patricierswoning. Daarna volgden nog een paar projecten, waaronder onze huidige woonplek in de uiterwaarden in Huissen. Toen daar plannen ontstonden voor een zandwinning besloten wij om weer rond te gaan kijken. In juni 2010 zag Marjan een ambulance staan bij de tabaksboerderij in Huissen-zand. Ze hoorde dat de twee broers, eind tachtig allebei, opgehaald werden, omdat het niet langer verantwoord was dat ze daar bleven wonen. Dat was voor ons het moment om actie te ondernemen.’

Deplorabel

‘In augustus 2010 konden wij een kijkje nemen op de plek die ik al vanuit mijn jeugd ken. Na de eerste stappen op het erf wisten wij allebei: “Dit is het!” Het voelde gewoon meteen goed, er zat potentie in. Binnen stapten we terug in de tijd. In het rapport van de Monumentenwacht werd gesproken over ‘een deplorabele staat’ en dat was niet overdreven. Het pand was zo lek als een vergiet en stond op instorten. Je kon je moeilijk voorstellen dat hier nog niet zo lang geleden mensen woonden.’

De goede kant op

‘De financiering konden we snel regelen met onze eigen bank en verder meldden we ons aan voor de RestauratieWijzer van het Restauratiefonds, dat was praktisch. Iedereen denkt altijd dat je met een monument alleen maar gedoe hebt, maar wij vinden dat meevallen. Wij voorzagen geen problemen met vergunningen en dergelijke, omdat wij het pand terug wilden brengen in haar oude staat.
December 2010 hadden we alles op onze naam. In maart 2011 hebben we de gemeente, het Gelders Genootschap, zij adviseren de gemeente, en de mensen van de Rijksdienst het pand laten zien en verteld over onze plannen. We hadden toen al een bouwhistorisch onderzoek laten doen en konden vertellen hoe we het globaal wilden aanpakken. Het pand had een overlevingskans, maar dan moesten wij wel hier en daar de ruimte krijgen. En die kregen we! Er was vertrouwen dat wij een van de laatste tabaksboerderijen in deze regio konden redden.’

 

‘Een pand is een boek dat je leest.’

Een pand is een boek

‘Onze manier is: zoveel mogelijk alles zelf doen. Alleen de rietdekker komt van buiten. Ik heb een eigen bedrijf en ervaring in de bouw en in de installatietechniek. De tekeningen heb ik zelf de op hoofdlijnen gemaakt. Details werken we uit op het moment dat het aan de orde is. Vooraf bepaalden we welke elementen belangrijk waren om in ieder geval te behouden of te herstellen. Het bouwhistorisch onderzoek was daarbij onze leidraad.
Voor ons is een pand een boek dat je leest. Je kan in de restauratie de verschillende bouwfasen teruglezen. De uitbreidingen die later aangebouwd zijn, waren uitgevoerd met rondhout (sparren) en dat hebben we dus gehandhaafd. Maar in eerdere bouwfasen was eiken gebruikt, dus dat komt daar ook terug.’

Adempauze

‘In augustus vorig jaar hebben we even pas op de plaats gemaakt. We organiseerden een open huis voor de buurt en alle mensen die op een of andere manier bij de restauratie betrokken waren. Veel mensen waren verrast over wat ze aantroffen. Omdat het pand helemaal verstopt was achter de coniferen, wisten maar weinig mensen wat er stond. We toverden de boerderij even om tot een concertzaal. Na de pauze werd op mijn verzoek het celloconcert Kol Nidrei van Max Bruch uitgevoerd. Op basis van dit stuk heb ik een tekst gemaakt, die voor mij de staat van het pand beschreef, toen we er het eerst kennis mee maakten. Bij menigeen kwamen toen de waterlanders naar boven. Het is zeer bijzonder om te zien dat een restauratie van een gebouw dit soort emoties los kan maken bij mensen.’

Eindfase

‘Het streven is om in juni 2013 het pand te gaan bewonen en dan verder af te werken. Inmiddels zijn ook de voorbereidingen van de reconstructie van de knechtenwoning in volle gang. Deze kleine boerderij komt weer naast het hoofdgebouw te staan en dat zal het aanzicht van deze plek weer compleet maken.’

Past als een puzzel

‘Ik bouw het liefst zonder tekening, het pand spreekt voor zich. Ik moet het werk doen, maar het pand vertelt ons wat er wel en niet moet gebeuren. Uiteindelijk komt het pand erbij te staan, zoals het pand het wil! Dat is mijn doel.
Bij zo’n project werk ik vaak op twintig plaatsen tegelijk. En als ik op een plek even niet verder kan ga ik verder met een ander deel en de oplossing van het probleem komt dan later wel, vaak op een manier die ik niet eerder had kunnen bedenken. Zo liep ik in de badkamer vast met een gootje en een paar weken later vroeg iemand mij: ik heb nog een gootje, kan jij dat gebruiken? Het bleek er precies te passen! Alles valt altijd als een puzzel in elkaar. Ik probeer mijn gevoel te volgen en dan kan bouwen heel erg leuk zijn.’

RestauratieWijzer

Celloconcert Kol Nidrei van Max Bruch

    Close
    Close

    Aanmelden op monumenten.nl

    - Wachtwoord vergeten

    Aanmelden

    Nog geen lid van monumenten.nl?
    Meld je snel aan en deel je mening met de rest van de gemeenschap.

    Close
    Close

    Youtube video

    Close